امام رضا عليه السلام ، درباره حكمت مقرّرات الهى كه بر انسان حلال و يا حرام شده است ، مىفرمايد : إنّا وَجَدنا كُلَّ ما أحَلَّ اللّهُ تَبارَكَ و تَعالى فَفيهِ صَلاحُ العِبادِ و بَقاؤُهُم ، و لَهُم إلَيهِ الحاجَةُ الَّتى لا يَستَغنونَ عَنها ، و وَجَدنَا المُحَرَّمَ مِنَ الأَشياءِ لا حاجَةَ بِالعِبادِ إلَيهِ و وَجَدناهُ مُفسِدا داعِيا لِلفَناءِ وَ الهَلاكِ . « 1 » ما مىبينيم هر آنچه كه خداوند تبارك و تعالى حلال كرده ، در آن ، صلاح و بقاى بندگان است و بدان نيازى گريزناپذير دارند ، و مىبينيم همه آنچه كه حرام شده است ، بندگان ، بدان نيازى ندارند و مىبينيم كه همه ، موجب تباهى و زمينه نابودىاند . در اين سخن ، امام تصريح مىفرمايد كه آنچه در مقررات الهى در زمينه‌هاى مختلف ( مانند : خوردن ، آشاميدن ، ازدواج و . . . ) ، حلال شمرده شده ، امورى است كه مردم براى تأمين سلامت ، رفاه و آسايش خود ، بدان نياز دارند و مصالح زندگى و بقاى آنها وابسته به آن است و به عكس ، آنچه تحريم شده ، امورى است كه نه تنها مورد نياز مردم نيست ، بلكه به زيان سلامت و آسايش آنان و موجب هلاكت آنهاست .

--> ( 1 ) علل الشرائع ، ص 592 ، بحار الأنوار ، ج 65 ، ص 166 . همچنين ، ر . ك : ج 1 ، ص 85 ، ح 65 .